Rudopawski – Nadleśniczy w Pawłowej do 1850 roku.

A. Rudopawski – Nadleśniczy do 1850 rok. W dniu 15 marca 1850 roku zdaje zarząd Panu Wodzińskiemu Leśniczemu Rewiru III (Pawłowa). Za długoletnią służbę został wynagrodzony przez J.O. Dziedziczkę Dóbr Sieniawskich.

Franciszek Szwarc (Szwarz)

Dyrektor Lasowy Ordynacji Książąt Czartoryskich w Sieniawie (ok. 1852–1859)

Franciszek Szwarc (spotykany także jako Szwarz) był jednym z najwybitniejszych galicyjskich leśników połowy XIX wieku – praktykiem i teoretykiem, publikującym w „Rozprawach Sekcji Leśnej Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarczego”. Zanim objął stanowisko u Czartoryskich, pełnił analogiczną funkcję w kluczu zapałowskim księcia Leona Sapiehy, gdzie zyskał opinię reformatora i specjalisty w dziedzinie gospodarki leśnej.

Około 1852 roku został powołany na stanowisko Dyrektora Lasów Ordynacji Czartoryskich w kluczu sieniawskim. Na mocy kontraktu ze skarbem ordynackim powierzono mu zadanie kompletnej reorganizacji gospodarki leśnej. Projekt w postaci Operat Regulacyjny lasów do dóbr Sieniawskich  należących, w obwodzie Przemyskim w Królestwie Galicji sporządzony w roku 1852 i 1853. Dotychczasowy system, oparty na dawnych rozwiązaniach administracyjnych, nie odpowiadał potrzebom nowoczesnego zarządzania majątkiem.

Szwarc opracował i wdrożył nową strukturę organizacyjną lasów, wprowadzając pięć rewirów leśnych:

1. Szegdy – 885 mórg i 700 sążni,
2. Majdan – 2299 mórg i 976 sążni,
3. Pawłowe (Pawłowa) – 2085 mórg i 192 sążnie,
4. Lupa (Bór) – 1123 morgi i 1545 sążni,
5. Kot (Pod Kotem) – 1066 mórg i 1087 sążni.

Każdy rewir dzielono na sekcje oznaczone cyframi rzymskimi. Dyrekcja Lasów dysponowała 26 budynkami, w tym nadleśnictwem w Sieniawie, czterema leśnictwami (dla poszczególnych rewirów) oraz jednym podleśnictwem. Dodatkowo powstały zabudowania gospodarcze i stróżówki śródleśne.

W ramach reorganizacji utworzono również cztery zakłady przemysłowe:

• dwa młyny (w Rudce i przy rewirze „Kot”),
• terpentyniarnię „pod Kotem”,
• tartak przy rewirze „Pawłowe”.

Inwestycje te realizowano w latach 1859–1872 i znacząco przyczyniły się do rozwoju lokalnej gospodarki.

Po roku 1859 stanowisko Dyrektora Lasów zostało zlikwidowane, a nadzór nad gospodarką leśną przejął nadleśniczy Cyprian Wodziński, dotychczasowy leśniczy.

Działalność Franciszka Szwarca stanowiła przełom w dziejach leśnictwa Ordynacji Czartoryskich – uporządkowała strukturę gospodarczą, wprowadziła zasady racjonalnego użytkowania zasobów i stworzyła trwałe podstawy pod nowoczesne zarządzanie lasami w regionie.

Cyprian Wodziński Nadleśniczy w Pawłowej –  w dniu 15 maja 1850 roku obejmuje funkcję Nadleśniczego. Od 13 lat zatrudniony jako Leśniczy Rewiru III Pawłowa w Dobrach Sieniawskich

Ludwik Krahl – Nadleśniczy w Pawłowej Klucza Lasów Sieniawskich do 1852

Benedykt Bernatowicz

Nadleśniczy w Pawłowej (ok. 1860–1872)

 Benedykt Bernatowicz był jednym z kluczowych leśników Ordynacji Książąt Czartoryskich w Sieniawie w drugiej połowie XIX wieku. Swoją karierę w dobrach rozpoczął prawdopodobnie już około 1860 roku jako leśniczy, a po likwidacji stanowiska dyrektora lasów (1859) i przekazaniu pełnego nadzoru nad gospodarką leśną nadleśniczemu, stopniowo awansował w strukturze zarządu.

Po Cyprianie Wodzińskim, który pełnił funkcję nadleśniczego do 1868 roku, stanowisko to objął właśnie Benedykt Bernatowicz, wcześniej związany z rewirem Pawłowa. Był odpowiedzialny za utrzymanie i rozwój systemu gospodarki leśnej opracowanego przez Franciszka Szwarca oraz za bieżący nadzór nad eksploatacją lasów i uprawami.

Szczególną zasługą Bernatowicza była działalność szkółkarska – przy leśniczówce w Pawłowej prowadził szkółkę drzew leśnych, w której hodowano m.in. limbę (Pinus cembra), gatunek rzadko spotykany w tym rejonie. Inicjatywa ta stanowi jedno z pierwszych udokumentowanych działań hodowlanych tego typu na terenie dawnej Galicji.

Mimo istotnych osiągnięć, w czerwcu 1872 roku Benedykt Bernatowicz został wezwany do zdania stanowiska. Jego następcą został Jan Ligman.

Działalność Bernatowicza w Pawłowej stanowi jednak ważny etap w dziejach sieniawskiego leśnictwa – okres utrwalania nowoczesnych metod gospodarowania i praktycznej realizacji założeń reform wprowadzonych przez Franciszka Szwarca.

Jan Ligman

Dyrektor Lasowy Ordynacji Książąt Czartoryskich w Sieniawie (1873–1905)
Powstaniec Styczniowy. Burmistrz Sieniawy

 Jan Ligman urodził się w 1838 roku w Sochaczewie, w Królestwie Polskim. Od młodości związany był z ruchem niepodległościowym. 23 stycznia 1863 roku, w dniu wybuchu Powstania Styczniowego, wstąpił do oddziału Jeziorańskiego, a następnie służył pod komendą Mariana Langiewicza. Walczył m.in. w bitwach pod Chrobrzą, Grochowiskami i Kobylanką, dwukrotnie odnosząc rany, w tym ciężki uraz głowy.

Po klęsce powstania udał się na emigrację do Francji. W Nancy ukończył studia leśne, zdobywając solidne wykształcenie w zakresie nowoczesnej gospodarki leśnej.

W roku 1873 przybył do Galicji, gdzie przedstawił projekt kompleksowej reorganizacji Lasów Sieniawskich Ordynacji Czartoryskich. Wkrótce objął funkcję nadleśniczego dóbr sieniawskich (1874), następnie lustratora lasów (1886), a od 1890 roku – dyrektora lasów Ordynacji. Przepracował w tej funkcji łącznie 32 lata, do roku 1905.

Jan Ligman, należał do grona najwybitniejszych leśników przełomu XIX i XX wieku w Galicji. W 1873 roku, wobec pogarszającego się stanu lasów ordynackich eksploatowanych bez planu od czasów reform Franciszka Szwarca, został powołany przez pełnomocnika Władysława Czartoryskiego do opracowania nowego programu gospodarczego i objęcia stanowiska nadleśniczego w kluczu sieniawskim.

Na prośbę ówczesnego plenipotenta dóbr, Benedykta Bernatowicza, Ligman sporządził szczegółowy opis stanu lasów oraz plan ich naprawy. Jego praca – „Pogląd ogólny na stan lasów – ich wegetacya, przeszłość i urządzenie” (1874) – stanowiła przełomowy dokument w dziejach leśnictwa Ordynacji Czartoryskich.

Po raz pierwszy w analizie lasów sieniawskich uwzględniono warunki glebowe, mikroklimatyczne i tempo wegetacji drzewostanów, co umożliwiło realistyczne określenie okresów wyrębu i zalesień. Ligman podkreślał konieczność równowagi między eksploatacją a odnowieniem lasów, zalecając zróżnicowane uprawy i powtarzalne nasadzenia w razie niepowodzeń zalesieniowych.

W swoim raporcie zwracał także uwagę na zanik „grubej zwierzyny” łownej, co interpretował jako oznakę rozregulowania naturalnych procesów ekosystemu. Z tego względu postulował wdrożenie zasad ochrony przyrody i odtworzenia równowagi biologicznej w lasach ordynackich.

Jego projekt gospodarczy był najbardziej spójny, nowoczesny i praktyczny spośród dotychczasowych. Nie obarczał poprzedników winą za wcześniejsze błędy, koncentrując się na konstruktywnych rozwiązaniach i naukowej analizie.

Od 1883 roku był członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego, a w ostatnich dwóch latach życia pełnił funkcję jego wiceprezesa. Corocznie, w latach 1884–1906, wygłaszał na zjazdach Towarzystwa referaty dotyczące praktyki gospodarki leśnej, publikując także na łamach pisma „Sylwan”.

Jan Ligman kierował lasami Ordynacji Czartoryskich do 1905 roku, kiedy przeszedł na emeryturę. Jego wieloletnia działalność w Sieniawie przyczyniła się do ugruntowania zasad zrównoważonego i planowego leśnictwa, a jego raporty i plany gospodarcze były wykorzystywane jeszcze wiele lat po jego odejściu.

Po zakończeniu kariery zawodowej Ligman pozostał aktywny społecznie. W lutym 1907 roku został wybrany burmistrzem Sieniawy, pełniąc tę funkcję aż do śmierci.

Zmarł 14 sierpnia 1910 roku, w chwili głęboko symbolicznej – podczas uroczystości odsłonięcia pomnika króla Władysława Jagiełły w Sieniawie. Po wygłoszeniu płomiennej mowy patriotycznej zakończył ją słowami:

„Jeszcze nie zginęła” i w tej chwili zasłabł, odchodząc na oczach zgromadzonych mieszkańców.

Śmierć Jana Ligmana stała się świadectwem jego głębokiej miłości do Ojczyzny – tej, o którą walczył jako żołnierz i której służył całym życiem jako leśnik, społecznik i patriota.

Władysław Rybotycki – Nadleśniczy w Rudce do 1911 roku

Zmarł 19 marca 1911 roku. Spoczywa w Sieniawie

Jan Podczaski – Zarządca leśny do 1912

Urodzony w 1862 roku w Remkach koło Gostynina. Przybył do Sieniawy w 1903 roku jako generalny pełnomocnik Ordynacji Sieniawskiej XX Czartoryskich. Ziemianin z Piotrowskiego. Energiczny, pracowity, stanowczy, szybko opanował i urządził administrację wielkich dóbr. Po 25 latach pracy ciągle cieszył się zaufaniem Czartoryskich i mieszkańców.

Józef Małkowski – Dyrektor Lasów Ordynacji XX Czartoryskich do 1920

"Tulo". Urodzony w 1853 roku, syn Jana i Marii - mieszkał przy ul. Poniatowskiego 139. Wieloletni Dyrektor Lasów Ordynacji Czartoryskich. Żył 100 lat. Po nim stanowisko Dyrektora Lasów objął jego zięć Kazimierz Suchecki.

Profesor Kazimierz Suchecki

 Dyrektor Lasów Ordynacji XX Czartoryskich. Dziekan Wydziału Rolno-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego

Kazimierz Suchecki urodził się 11 listopada 1880 roku w Kowarach. Wykształcenie leśne zdobył w Akademii Ziemskiej w Wiedniu (Hochschule für Bodenkultur) na Wydziale Lasowym, którą ukończył 16 lipca 1903 roku, uzyskując dyplom inżyniera leśnika. Po powrocie do kraju rozpoczął pracę zawodową przy urządzaniu lasów krzeszowickich, a następnie od 1904 roku przy zabudowie potoków górskich w Samborze.

W 1905 roku rozpoczął pracę w lasach w Kluczu Pełkińskich w Czercach. W 1908 roku został nadleśniczym w Zmysłówce, a od 1912 roku pełnił funkcję Komisarza Ochrony w Gródku Jagiellońskim. Rok później powrócił do Czerc, skąd w 1914 roku został powołany do armii austro-węgierskiej. Walczył na frontach rumuńskim i włoskim, awansując do stopnia kapitana artylerii. W 1917 roku, z powodu choroby, został przeniesiony z frontu do pracy przy zarządzaniu lasami Puszczy Jodłowej w Górach Świętokrzyskich.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w 1918 roku objął administrację lasów Ordynacji Sieniawskiej. W latach 1920–1928 pełnił funkcję Dyrektora Leśnego w majątku Książąt Czartoryskich w Sieniawie. W 1928 roku, sprzeciwiając się nadmiernej eksploatacji Lasów Sieniawskich i planom rozbudowy kolejki leśnej, zakończył tę pracę i podjął działalność naukową na Katedrze Hodowli Lasu Politechniki Lwowskiej. W 1938 roku został mianowany profesorem zwyczajnym przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego.

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Krakowa, gdzie pracował w Stacji Badań Nasion Drzew Leśnych oraz uczestniczył w tajnym nauczaniu na konspiracyjnym Wydziale Rolnym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po zakończeniu działań wojennych współtworzył Katedrę Leśnictwa na Wydziale Rolnym UJ i stację badawczą Instytutu Badawczego Lasów Państwowych.

W sierpniu 1945 roku wyjechał do Poznania, gdzie objął kierownictwo Katedry Szczegółowej Hodowli Lasu na Wydziale Rolno-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. W latach 1947/1948 oraz 1949/1950 pełnił funkcję dziekana tego wydziału. Po utworzeniu Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu wykładał tam do przejścia na emeryturę w 1960 roku.

Zmarł 14 maja 1965 roku. Spoczywa na cmentarzu w Sieniawie.

Dorobek naukowy profesora Sucheckiego obejmuje ponad 50 publikacji, wśród których do najważniejszych należą „Wykład nauki o siedlisku leśnym” oraz „Hodowla lasu i produkcja drzew w lesie oraz na glebach nieleśnych”. Był aktywnym członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego, Małopolskiego Towarzystwa Leśnego i przez sześćdziesiąt lat należał do Polskiego Towarzystwa Leśnego, którego w 1949 roku został członkiem honorowym.

Za zasługi został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz innymi odznaczeniami państwowymi.

Profesor Kazimierz Suchecki był patronem zlikwidowanej w 2025 roku Szkoły Podstawowej we wsi Wylewa w Gminie Sieniawa.

Tadeusz Małkowski – Dyrektor Lasów Ordynacji XX Czartoryskich do 1935

Urodzony w 1900 roku. Objął stanowisko Dyrektora po Sucheckim. Był synem Józefa, wcześniej też dyrektora lasów Ordynackich również i zięciem Sucheckiego.. Gdy Tadeusz został powołany do wojska miejscowy listonosz pan Dudek wykrzykiwał za nim podczas odjazdu: „do zobaczenia w Berlinie”. Dalsze losy nieznane.

Leśniczowie Rewiru Szegdy

J. Hirkawski - jako Leśniczy Rewiru Szegdy widnieje w dwóch dokumentach archiwalnych z 15 sierpnia 1945 roku i 15 marca 1950 roku.

Jan Małkowski – leśniczy do 1869 roku

Senior rodziny Małkowskich, późniejszych dyrektorów leśnych Ordynacji XX Czartoryskich (syn Józef i wnuk Tadeusz). Widnieje na licznych dokumentach archiwalnych z lat 60tych 70 tych XIX wieku.

Józef Kossowski – leśniczy w latach 1875 – 1880

Widnieje na licznych dokumentach archiwalnych z lat 70tych i 80tych XIX wieku.

Początkowo od 1875 roku jako podleśniczy a od 1879 jako leśniczy.

Ambroży Czupa – leśniczy w latach 1887 – 1907

Ambroży Czupa zm. 24 sierpnia 1907 r. w Sieniawie. Pochowany 26 sierpnia w Majdanie Sieniawskim. Wieloletni leśniczy w Szegdach od 1887 roku śmierci.

Wcześniej bo w 1884 r. Nadleśniczy w Olejowie w dobrach hrabiów Wodzickich. Pracując na Szegdach publikował swoje przemyślenia w formie polemiki w Sylwanie Galicyjskim wydawanym we Lwowie. Zmarł nagle 24 sierpnia 1907 r. w Sieniawie w wieku. Pochowany 26 sierpnia w Majdanie Sieniawskim.

W Sylwanie Galicyjskim z 1907 roku ukazało się pośmiertne wspomnienie autorstwa Jana Ligmana emerytowanego już Dyrektora Lasów Ordynacji Sieniawskiej o treści:

„I znów z szeregów ubył nam jeden, co lasy całą duszą ukochał. Tym, którego nieubłagana śmierć tak gwałtownie i niespodzianie z pośród nas wyrwała, jest ś. p. Ambroży Czupa, długoletni leśniczy Ordynacyi XX. Czartoryskich w Sieniawie.

Trzeba było bliżej znać ś. p. zmarłego, aby móc ocenić jego prawy charakter, zalety i szlachetne dążności, jakiemi się zmarły odznaczał. Na nim też można było widzieć i sprawdzić to, co mówią: „że dobry człowiek zawsze drzewa szanuje i kocha”.

Lat 20 przeszło na jednem pozostając miejscu, potrafił zaskarbić sobie szacunek tak między tymi, z którymi łączyły go stosunki, jak między przełożonymi i kolegami zawodu. Ta masa ludu, co mu do mogiły towarzyszyła, świadczyła najlepiej, że tu na wieczny spoczynek prowadzą zwłoki człowieka, co skromnie i cicho pracując, odszedł na zawsze, pozostawiając po sobie żal wielki i smutek; co nikogo nie opuścił, a jak mógł wspomagał i co zawsze każdemu służył chętnie radą.

Dobry syn ojczyzny, ziemię tę całem sercem ukochał, gotów zawsze do najdalej idących ofiar, gdy o sprawy narodowe chodziło. Niesłychanie wrażliwy, odczuwał silnie każde niepowodzenie, każdą stratę krajową. Takim był zmarły synem swej ziemi ojczystej — takim w obcowaniu z ludźmi, takim w postępowaniu z tym ludem, w pośród którego przez lat 20 przebywał.

A jakim był ojcem i mężem, to poświadczyć mogą wszyscy ci, co przez lat tyle byli tego świadkami. Ciężko pracując ś. p. Ambroży nigdy się nie skarżył, bo to było dla rodziny, dla żony i dzieci, którym się starał zawsze usunąć z drogi życia wszelkie przeszkody i kolce. Nic dla niego nie było świętsze nad obowiązek ojca i męża. To też cios ten i rozpacz rodziny nie da się słowami wyrazić.

Niech Wam w ciężkim, pogrążonym smutku będzie pociechą i ukojeniem ten żal ogólny po zmarłym, a ta ziemia, na której pracował i którą tak ukochał, niech mu lekką będzie.”

J.L.

Na kartach Kroniki Parafii w Kolonii Polskiej zapisano, że w zimie z 1906 na 1907 rok w Kolonii Polskiej założone zostało Kółko Rolnicze, zrzeszające kilku rolników. Jego początkowa działalność polegała przede wszystkim na prowadzeniu sklepu. Pierwszym sklepikarzem został Antoni Jarosz, który na sklep udostępnił połowę swojego domu i prowadził go społecznie. Jednocześnie autor kroniki podkreśla ważną rolę, jaką odgrywał w całym przedsięwzięciu leśniczy Rewiru Szegdy. Tym leśniczym był Ambroży Korczak Czupa, a wspomniano o nim, ponieważ został pierwszym prezesem zarządu Kółka i według autora Kroniki, swoją funkcję wypełniał znakomicie. Oto ten fragment:

„Swoje poświęcenie posuwał tak daleko, że nawet jeździł po towary. On byłby przy swoim poświęceniu i niezwykłych zdolnościach w sprawach ekonomicznych pokazał, co może zdziałać kooperatywa (spółka, zrzeszenie). Niestety rychła niespodziewana śmierć przecięła pasmo jego żywota. Spoczywa na cmentarzu w Majdanie.”

Jan Małkowski (wnuk Jana) – leśniczy w okresie I Wojny Światowej, dokładnych dat nie znamy, na pewno w 1914 roku. Był synem Józefa późniejszego Dyrektora, wnuk Jana leśniczego Rewiru Szegdy w 60 i 70 XIX wieku. Urodzony w 1882 roku w Wylewie. Z zawodu inżynier leśnictwa. Zmarł w wieku 69 lat w 1953 roku.

Marian Zwoliński –  Leśniczy w latach 1920 – 1948

Marian Zwoliński urodził się we Lwowie 25.03.1896 r. Ukończył Cesarsko-Królewskie Wyższe Gimnazjum w Rzeszowie. Zawodu leśniczego wyuczył się pod okiem starszego brata Stanisława Zwolińskiego – dyrektora lasów w majątku księcia Lubomirskiego, ordynata przeworskiego. Od 1 stycznia 1916 roku do 31 maja 1920 roku pracował w Ordynacji Przeworskiej jako praktykant, później jako adiunkt lasowy. Od 1 czerwca 1920 roku do 31 sierpnia 1920 leśniczy Leśnictwa Rudka w Ordynacji Sieniawskiej 1 września 1920 roku. objął posadę leśniczego Rewiru Szegdy w nadleśnictwie Sieniawa, należącym do dóbr Czartoryskich. W latach 1920–28 współpracował z nadleśniczym lasów sieniawskich inż. Kazimierzem Sucheckim, późniejszym profesorem Katedry Szczegółowej Hodowli Lasu w Poznaniu.

Marian kochał las a szczególnie szkółkarstwo. Po uporządkowaniu “swoich” lasów nad stawami, na Zapolku zwanym „dębiną” założył uprawę dębu szypułkowego i bezszypułkowego. Według wskazówek nadleśniczego zakładał uprawy dębowe z domieszką gatunków pielęgnujących, a także podgonowych oraz doświadczalne poletka dębu czerwonego i modrzewia europejskiego, które rosną tu do dzisiaj. W pracach tych wspomagało go 5 gajowych.

W 1926 r. w Leżajsku wziął ślub z Heleną (z d. Kublin). Mieli trójkę dzieci: Annę Wandę, Janusza i Krystynę. Podczas okupacji przez ich leśnictwo przewijali się na zmianę partyzanci i żołnierze niemieccy. Pierwsi znajdowali tu azyl, pomoc w opatrywaniu ran po stoczonych potyczkach, sporadycznie przechowywali ciężej rannych i zaopatrywali się w żywność. Drudzy przyjeżdżali na polowania. Lasy tutejsze obfitowały w zwierzynę. Marian Zwoliński był lubiany, darzony zaufaniem i ogólnie szanowany, dawał zatrudnienie w lasach każdemu z okolicznych ludzi, kto był w potrzebie. Umieszczał ich na listach robotników leśnych. Dzięki temu i biegłej znajomości języka niemieckiego, nieraz udawało mu się wyciągnąć kogoś z przymusowych robót lub ochronić przed wywózką do Niemiec. W tych działaniach wspierał go niezawodny niemiecki urzędnik, mieszkaniec Biłgoraja, Schön.

Po wojnie grasowały na Zasaniu liczne bandy. Nękały również Szegdy. Po jednym z napadów, w którym rozorano mu czoło kolbą karabinu, przeniósł rodzinę do Leżajska. Dniami doglądał leśnictwa, a noce spędzał u gospodarza Pisarczyka w Majdanie Sieniawskim. W 1948 r. na własną prośbę został służbowo przeniesiony do nadleśnictwa Leżajsk. Nadleśniczy Gottwald przyjął go ze słowami: „Panie Zwoliński, w dowód uznania za wieloletnią, nienaganną pracę na Szegdach, otrzymuje Pan najpiękniejsze leśnictwo Jelna z siedzibą pod klasztorem”. Znowu mógł zamieszkać z rodziną. Przez 10 lat piastował funkcję „leśniczego pod klasztorem”. Był postacią charakterystyczną. Jeździł po Leżajsku i okolicy „linijką” – zwrotnym, resorowanym pojazdem leśnym zaprzężonym w jednego konia „Baśkę”.

Zaprzęg konny zwany linijką

Na podległych mu terenach założył szkółki leśne z wysiewem i hodowlą sadzonek różnych gatunków: świerków, sosny, modrzewia, dębów. Wprowadził cały szereg ulepszeń do pracy przy nich, a wśród nich „nurka” i „grackę” do spulchniania gleby między sadzonkami. Za ten wynalazek otrzymał legitymację racjonalizatora, medal i nagrodę pieniężną. Miał jeszcze kilka opracowanych patentów racjonalizatorskich w zakresie pielęgnacji i uprawy roślin leśnych. Niestety, przedwczesna śmierć przekreśliła wszystko. Zmarł nagle na zapalenie płuc 12.04.1958 r. Na leżajskim cmentarzu żegnały go tłumy ludzi, wśród których odznaczała się duża grupa umundurowanych pracowników służb leśnych. Pół wieku po jego odejściu ludzie, którzy go znali osobiście, wzdychają i wspominają tym samym zdaniem: „Jaki to był dobry człowiek”.

na podstawie materiałów od Iwony Prask i Stanisława Chmury

Opracował: Janusz Starzak

Źródła:

• Sieradzki, Struktura gospodarcza dóbr sieniawskich Czartoryskich w drugiej połowie XIX wieku
• Jan Kuca, Opowieści Jarosławskiego Zasania.
• „Rozprawy Sekcji Leśnej Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarczego”.
• Sylwan Galicyjski
• Materiały archiwalne w posiadaniu Nadleśnictwa Sieniawa